H ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΠΕΤΤΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΙΑ

Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΠΕΤΤΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΙΑ

 

Η Μπέττυ ήταν μια Νεράιδα,
μια Νεράιδα που ζούσε στις παρυφές του Υμηττού εδώ και 4.000 χρόνια.

Ψηλή, με αστραφτερά όμορφα
μάτια, και ένα λαμπρό χαμόγελο. Όλα τα ξωτικά, όλα τα στοιχειακά, όλα τα τρόλλς
την αγαπούσαν πολύ. Ήταν η βασίλισσα του τόπου τους και κάθε της επιθυμία
εκτελούνταν στη στιγμή.

Μια μέρα όμως η Μπέττυ
καθόταν σε έναν βράχο ακίνητη και μελαγχολική. Κοιτούσε το λιβάδι που ήταν
μπροστά της με έναν τρόπο λες και δεν υπήρχαν λουλούδια, λες και δεν υπήρχε
χορτάρι, λες και δεν υπήρχε τίποτα. Το βλέμμα της ήταν κενό.

Μια άλλη Νεράιδα την
πλησίασε. Ήταν η Σύνθια, η νεαρότερη αδελφή της.

«Τι έχεις;;;»

«Εμμμ….. τίποτα» είπε η
Μπέττυ ενώ ταυτόχρονα της έφευγε ένα δάκρυ.

Η Σύνθια πρόσεξε το δάκρυ.
Της το σκούπισε απαλά με τον δείχτη του αριστερού χεριού της.

«Άστα αυτά αδελφούλα, σε ξέρω
πολύ καλά. Δεν κλαις για το τίποτα. Πες μου τι έχεις.»

«Νιώθω…νιώθω πως δεν έχω
τίποτα να δώσω στον κόσμο. Νιώθω πως απλά υπάρχω και δεν έχω τίποτα πια να
προσφέρω.»

«Εσύ νιώθεις τέτοιο πράγμα;;;»

Η Μπέττυ ένεψε σιωπηλά ένα
«Ναι» κουνώντας το κεφάλι.

«Κοίτα με λίγο» είπε η
Σύνθια.

Η Μπέττυ κοίταξε τη Σύνθια.

«Λοιπόν έχεις να προσφέρεις
πολλά. Ακόμα είσαι νέα και έχεις να δώσεις μεγαλειώδη πράγματα σ’ αυτό τον
τόπο, πράγματα που θα γίνουν με τον καιρό. Αυτό που έχεις τώρα είναι μια απλή
μελαγχολία. Μην αφήνεις ένα απλό συναίσθημα να σε επηρεάζει τόσο πολύ, να σε
ρίχνει.»

«Μα…..»

«Άκουσε με. Όλη αυτή η αύρα,
όλη αυτή η αιθέρια ατμόσφαιρα σ’ αυτό το τόπο είσαι εσύ, η χαρά σου, το
χαμόγελό σου, η ζωντάνια σου.

Η Μπέττυ κατάλαβε πως η
Σύνθια πήγαινε να της περάσει κάτι, πως ήθελε να της πει πως έκανε λάθος.
Τελικά είπε:

«Ποιό είναι το λάθος μου
Σύνθια;;;»

«Το ότι δίνεις μεγάλη σημασία
στη μελαγχολία. Νόμιζα πως ήταν προφανές.»

Η Μπέττυ κοίταξε τις παλάμες
της. Τις πρόσεξε πολύ λες και ήθελε να δει κάτι όπως κάνουν οι χειρομάντισσες.

Ένα μικρό στοιχειακό πλησίασε
την Μπέττυ. Ήταν το στοιχειακό μιας μαργαρίτας. Μικρό όπως ήταν(ίσα που την
έφτανε μέχρι το γόνατο) προσπαθούσε να κάνει αισθητή την παρουσία του χτυπώντας
την στο πόδι.

«Τι είναι καλό μου;;; Tι θες;;;» ρώτησε ευγενικά η Μπέττυ.

«Μμμμμμμ…………..θέλω να με
γιατρέψεις, εμένα και πολλά άλλα λουλούδια….έχουμε αρχίσει να αρρωσταίνουμε.»

Η Σύνθια κοίταξε αυστηρά την
αδελφή της.

«Λοιπόν;;; Θα αφήσεις όλα τα
πλάσματα που φροντίζεις να πεθάνουν επειδή νιώθεις μελαγχολία;;; Θα αφήσεις μια
τέτοια εγωιστική σκέψη σου να σκοτώσει τόσα αδέρφια μας;;;»

«Έχεις δίκιο» είπε Μπέττυ.
«Δεν γίνεται να αφήσω κάτι τέτοιο.»

«Μπράβο, έτσι σε θέλω»
ανταπάντησε η Σύνθια.

Η Μπέττυ σηκώθηκε όρθια.
Σήκωσε τα χέρια ψηλά και μετά με μια πολύ γρήγορη κίνηση πέταξε ψηλά στον
ουρανό.

Χρυσαφιά φώτα βγήκαν απ’ τις
παλάμες τις και όλος ο τόπος από κάτω άρχισε να χαιρετά. Όλα τα πλάσματα που
την υπηρετούσαν ήξεραν πως και η βασίλισσά τους τα αγαπούσε, πως δε θα τα
εγκατέλειπε ποτέ.

Η Μπέττυ μετά προσγειώθηκε
πάλι δίπλα στην αδελφή της.

Όλος ο τόπος είχε γεμίσει
ζωογόνο δύναμη. Η Σύνθια το είχε δει.

«Λοιπόν;;;» είπε η Μπέτυ

«Τι λοιπόν;;; Έκανες το
σωστό. Έχεις πολλά να κάνεις στη ζωή σου, πάρα πολλά, ίσως τόσα πολλά που ακόμα
δεν έχεις διανοηθεί. Η Ψυχή μας δεν σταματά αν δεν ολοκληρώσει το έργο της σ’
αυτόν τον κόσμο. Ν’ ακούς λοιπόν την Ψυχή σου.»

«Πως μπορώ να το κάνω αυτό;;;»

Η Σύνθια απάντησε:

«Απλούστατα, όταν θα βλέπεις
κάτι όμορφο θα ξέρεις πως εκεί υπάρχει και ένα έργο που πρέπει να κάνει. Η
Μελαγχολία δεν είναι κάτι όμορφο.»

«Σα να έχεις δίκιο….»

«Έχω δίκιο, και το ξέρεις!!!»

«Αδελφούλα σ’ ευχαριστώ που
μου έδειξες τι πρέπει να κάνω». Η Μπέττυ αγκάλιασε τη Σύνθια.

Απ’ τα μάτια της, η Μπέττυ
φαινόταν να κλαίει αλλά όχι από μελαγχολία τώρα μα από ευτυχία.

Ένα μικρό στοιχειακό πετούσε
ευτυχισμένο γύρο τους. Ήταν λες και ένιωθε και αυτό τα συναισθήματα που είχαν
οι δυο αδελφές εκείνη τη στιγμή.

Τα όμορφα χρώματα γύρω ήταν
τόσο μα τόσο φωτεινά, τόσο αρμονικά και τόσο αιθέρια. Όλα ήταν μια πνοή, μια
διάπυρη ζωντάνια.

Όλα ήταν αυτό το αγκάλιασμα.

 

ΤΕΛΟΣ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to H ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΠΕΤΤΥ ΚΑΙ Η ΣΥΝΘΙΑ

  1. Ο/Η Bio-Μπαξές λέει:

    Και ζήσαν αυτές καλά… κι εμείς;Καληνύχτα φιλαράκι

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.