ΛΟΧΙΑΣ ΣΩΝΤΕΡΣ-ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Έτος 1944

Οι Σύμμαχοι, ύστερά από

Μια θυελλώδη μάχη, έχουν

Αποβιβαστεί στην περιοχή της

Νορμανδίας. Οι Γερμανικές δυνάμεις

Μην περιμένοντας μια τέτοια σφοδρή

Επίθεση στην Νορμανδία συνεχώς υποχωρούν.

Ένας όμως συμμαχικός λόχος έχει μπλεξίματα…

 

 

ΛΟΧΙΑΣ ΣΩΝΤΕΡΣ

Το Ιδανικό της Ελευθερίας 

 

 

Ο
Δρόμος για την πόλη Καέν ήταν μακρύς και δύσκολος.

Ο
Λοχίας Σώντερς, ο Κέιτζ, Νέλσον, ο Κίρμπυ, ο Ντοκ, ο Λίτλτζων κουβαλούσαν εκτός
από τα βαριά όπλα τους και

Πολεμοφόδια.
Ο Ντοκ συνεχώς γκρίνιαζε και έλεγε «Εγώ είμαι ο γιατρός του Λόχου, δεν θα
έπρεπε να τα κουβαλάω ολ’ αυτά.

Πόσες
φορές σας γιάτρεψα;;; Πόσες φορές σας έβαλα γάζες ή σας έβγαλα τις σφαίρες των
παλιογερμάνων;;; Πόσες φορές…»

Όλοι
είχαν κουραστεί να τον ακούν.

«Λόχος!!!
Άλτ!!!» έκανε ο Σώντερς και όλοι απόρησαν που σταματήσανε απότομα. Μπροστά τους
δεν υπήρχε κάποια εχθρική περίπολος, ούτε κάποιο Γερμανικό  κονβόι γεμάτο ετοιμοπόλεμους πεζικάριους.

Γιατί
λοιπόν τους είχε σταματήσεις;;; Κάποιοι κοιταζόντουσαν μεταξύ τους κάνοντας
νοήματα του τύπου «γιατί μας σταμάτησε;;;»

O Λοχίας Σώντερς
τους κοίταξε όλους καλά – καλά.

Πέρασε
μπροστά τους και έφτασε τελικά στον Ντοκ.

«Σε
ποιόν υπακούς εσύ;;;» του είπε φωναχτά.

«Σ’
εσάς Κύριε» είπε εξίσου δυνατά ο Ντοκ.

«Ποιός
σου ανέθεσε να κουβαλάς πολεμοφόδια;;;»

«Εσείς
Κύριε»

«Ωραία!!!
Τότε γιατί γκρινιάζεις;;; Μήπως αμφισβητείς πως δεν ξέρω ποιό είναι το καλό του
λόχου;;;»

«Δεν
είπα αυτό Κύριε»

«Τελεία
λοιπόν!!! Αφού δεν το είπες πρέπει να αποδεχτείς τα βάρη που σου έχουν τύχει
όπως οι υπόλοιποι. Στην γραμμή λοιπόν και χωρίς γκρίνιες ή μουρμουρητά!!! Να
μην ακούω κιχ!!!»

Ο
Λοχίας Σώντερς είχε φανεί σκληρός, πράγμα που δεν συνήθιζε. Ήταν όμως πόλεμος
και έπρεπε να υπάρχει πειθαρχία.

Περπάτησαν
λίγο ακόμη και μπήκαν σε μια γαλλική κωμόπολη. Ο χάρτης  δεν έδειχνε ποια ήταν αλλά αυτό δεν είχε πολύ
σημασία. Μπορούσαν τουλάχιστον να ξεκουραστούν όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας
πυροβολισμός!

Μια
σφαίρα είχε περάσει ξυστά τον ώμο δεξί ώμο του Λοχία Σώντερς!!!

«Και
δω βρίσκεις Γουρούνια» είπε γεμάτος νεύρα ο Κέιτζ.

Ο
πυροβολισμός είχε προέλθει από το τριόροφο κτίριο που στα γαλλικά η πινακίδα
έλεγε «ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ».

Ο
Σώντερς, μισοαξύριστος στην όψη, αλλά με ένα βλέμμα όλο αυτοπεποίθηση, διέταξε
να μπουν όλοι γρήγορα σ’ ένα σπίτι που βρισκόταν ακριβώς απέναντι απ το
δημαρχείο.

Όλοι
έτρεξαν γρήγορα στο σπίτι που τους υπέδειξε ο Λοχίας ενώ ο Γερμανός  προσπαθούσε να τους προλάβει με τα πύρα του.
Μόλις μπήκαν μέσα τα πυρά καταλάγιασαν.

Η
κομόπολη ήταν βέβαια μισογκρεμισμένη από τους βομβαρδισμούς. Στους δρόμους
υπήρχαν δω και κει πτώματα, παιδιών, παρτιζάνων, γυναικών και στρατιωτών.
Έβλεπες ξύλινα δοκάρια να στηρίζουν πρόχειρα κάποια ετοιμόρροπα σπίτια ενώ
σχεδόν παντού υπήρχαν λάκκοι από χειροβομβίδες. Σε έναν δρόμο, στ’ αριστερά του
δημαρχείου υπήρχαν συρματοπλέγματα. Στον εξωτερικό τοίχο του Δημαρχείου κάποιος
είχε γράψει «Der Sieg ist
unser
» .

Ο
Σώντερς γέλασε. «Η Νίκη είναι δική μας». Γέλασε ειρωνικά με αυτό που διάβασε.

Μετά
γύρισε στους άντρες του.

«Κέιτζ,
πόσοι Γερμανοί εκτιμάς ότι είναι μέσα στο Δημαρχείο;;;»

«Όχι
παραπάνω από ένας λόχος. Δεν μας έχουν επιτεθεί γιατί μάλλον φοβούνται
απώλειες. Ίσως είναι κάποιοι τελευταίοι που έχουν απομείνει στην πόλη»

«Χμμμ…πράγματι.
Στρατιώτη Νέλσον;;; Ποιά είναι η δική σου άποψη;;;»

«Η
ίδια. Μάλιστα νομίζω ότι είναι πιο κουρασμένοι από εμάς»

«Ντοκ
ποια είναι…..που είναι ο Ντοκ;;;»

Όλοι
κοίταξαν γύρω. Ο Ντοκ δεν ήταν μαζί τους.

Κοίταξαν
έξω. Μια σφαίρα το είχε χτυπήσει κάτω από το γόνατο. Ο πόνος πρέπει να ήταν
τόσο τρομερός που έπεσε αναίσθητος αμέσως.

«Λοχία
τι θα κάνουμε τώρα;;; Είναι δυο γερμανοί στο παράθυρο του Δημαρχείου και όποιος
βγει θα τον σκοτώσουν.»

Ο
Σώντερς έβαλε σκεφτικά την παλάμη του μπροστά από το στόμα του.

«Πάρε
τον Νέλσον και τον Λίτλτζων και ανεβείτε στον τρίτο όροφο αυτού του σπιτιού.
Πηγαίντε στα παράθυρα και αποσπάστε τους την προσοχή. Όσο το κάνετε αυτό εγώ θα
τρέξω να φέρω μέσα τον Ντοκ.»

«Είναι….»
ο Τζέικ δε τελείωσε την φράση του. Τον συμπλήρωσε ο Σώντερς.

«Ναι
είναι ριψοκίνδυνο αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Δε μπορούμε να παρατήσουμε
τον Ντοκ. Λοιπόν πηγαίνετε πάνω»

«Μάλιστα
Λοχία» είπε  Τζείκ, ο Νέλσον και ο
Λίτλτζων ανέβηκαν τρέχοντας τις ελικοιδείς πέτρινες σκάλες του σπιτιού. Ενώ
ανέβαιναν ο Τζέικ κοντοστάθηκε και φίλησε έναν μεταλλικό σταυρό που φορούσε
πάντα. «Ο Θεός να μας έχει καλά» είπε ψιθυριστά προς το σταυρό. Ω, ναι!!! Ο
Τζέικ πίστευε πολύ στο Θεό. Ακόμα θυμόταν που κατά την απόβαση μια παρά λίγο να
σκοτωθεί. Όμως η σφαίρα που τον πέτυχε χτύπησε το σταυρό και έτσι σώθηκε. Ακόμα
υπήρχε το σημάδι στο σταυρό απ’ την σφαίρα και κρυφό – έκλαιγε όταν το έβλεπε.
Ο Θεός υπήρχε. Αυτό το ξέρε πολύ καλά και κανείς δε του το βγάζε απ’ την καρδιά
του. Αφού τα φίλησε το σταυρό. Προχώρησε τρέχοντας πάλι, τόσο τρέχοντας που όχι
μόνο έφτασε τον Νέλσον και τον Λιτλτζων αλλά και τους πέρασε.

Στο
μεταξύ ο Λοχίας περίμενε να γίνει ο αντιπερισπασμός.

Άκουσε
πυροβολισμούς. Δεν ήταν οι Ναζί, ήταν οι δικοί του.

Είχαν
αρχίσει να ρίχνουν με μανία στους ταμπουρωμένους στο Δημαρχείο Γερμανούς. Οι
Γερμανοί απάντησαν με μια εξίσου τρομερή μανία προς το μέρος τους.

«Kill ihnen die Hölle!!!»

φώναξε μέσα από το Δημαρχείο ένας
Γερμανός.

Ο Σώντερς κατάλαβε πως ο Γερμανός
είχε πει «Σκοτώστε τους Διάολοι».

Δεν ήξερε από ψυχολογία τίποτα, αλλά
αυτό που μπορούσε να ψυχολογήσει εμπειρικά τώρα σ’ αυτόν τον Γερμανό που το
φώναξε, είναι πως πρέπει όντως να ήταν κουρασμένοι όπως είχε πει ο Νέλσον.

Ο Σώντερς πετάχτηκε απ’ την είσοδο
τρέχοντας προς την μεριά που ήταν αναίσθητος ο Ντοκ. Τον σήκωσε όσο μπορούσε.
Πέρασε το δεξί χέρι του Ντοκ πίσω και πάνω απ’ το κεφάλι του. Μετά, άφησε το
σώμα του Ντοκ να πέσει πάνω του. Ύστερα έπιασε με το δεξί του χέρι το χέρι τον
αριστερό καρπό του Ντοκ  και τον μετέφερε
όσο πιο γρήγορα μπορούσε μες στο σπίτι.

Ο Λοχίας είχε ιδρώσει. Ήξερε πόσο
παρακινδυνευμένο είχε πει στην αρχή αλλά στην πράξη ήταν ακόμα πιο πολύ.

Πήρε το φαρμακείο απ’ τον ώμο του
Ντοκ και το άνοιξε. Κάπου πρέπει να υπήρχαν γάζες, όμως πρώτα έπρεπε να του
βγάλει τη σφαίρα. Ο Τζέικ εκείνη τη στιγμή κατέβαινε τη σκάλα.

«Τζέικ, γρήγορα, ζέστανε λίγο νερό,
είναι ανάγκη!!!»

Ο Τζέικ κατάλαβε αμέσως τι είχε
συμβεί και δε μίλησε. Αμέσως χωρίς αντίρρηση έτρεξε στην κουζίνα του σπιτιού.
Ευτυχώς το γκάζι δούλευε ακόμη. Βρήκε ένα μπρίκι και το γέμισε με νερό απ το
παγούρι του. Το ζέστανε.

«Γρήγορα» έκανε όλο αγωνία ο Λοχίας.

«Τρέχω» είπε ο Τζέικ, ίσως για να δείξει
πως και αυτός ένιωθε το ίδιο αγωνία για τον σύντροφό τους.

Ο Ντοκ είχε συνέλθει

«Άνοιξε το φαρμακείο Λοχία» είπε ο
Ντοκ, που μόλις ακουγόταν η φωνή του.

«Το άνοιξα. Τι κάνω τώρα Ντοκ;»Ο Ντοκ
είχε κλείσει τα μάτια. Ήταν κουρασμένος. Ο Λοχίας του έδωσε ένα ελαφρό χαστούκι
στο δεξί μάγουλο. «Δεν θέλω να κλείσεις τα μάτια Ντοκ τουλάχιστον όχι τώρα!!!
Μείνε ξύπνιος!!!»

«Ναι, συγγνώμη Λοχία…δεν το ήθε…»

«Δεν πειράζει Ντοκ. Πες μας μόνο τι
να κάνουμε.»

«Μες στο βαλιτσάκι έχω ντετόλ,
μερκουροχρόμ και ένα κάποιες σύριγγες. Οι σύριγγες είναι γεμάτες ήδη.»

Είναι για τοπική αναισθησία. Ο Λοχίας
και ο Τζέικ αφού καθάρισαν το πόδι  Ντοκ
έριξαν το νερό που είχαν ετοιμάσει πάνω στην πληγή.

«Γκχχχχχχχχ……γιααρκκκκ»

Ο Ντοκ υπέφερε. Σ’ όλο τον πόλεμο
ήταν η πρώτη φορά που είχε χτυπήσει ο ίδιος. Δεν είχε ξανανιώσει τόσο φοβερούς
πόνους.

«Αργκκκκ….»

Ο Ντοκ ξανάτριξε τα δόντια από τους
πόνους.

«Θέε μου, αυτός θα μας πεθάνει» είπε
στον Λοχία ψιθυριστά ο Τζέικ.

«Μη λες ανοησίες, θα τα καταφέρει.
Όλοι τα έχουμε περάσει αυτά.»

Ο Τζέικ έκανε μια ένεση κάτω από το
γόνατο στον Ντοκ.

«Τι κάνω τώρα Ντοκ;;;»

«Εεεεε…. νυστέρι.. άνοιξε το
τραύμα..βγάλε τη σφαίρα με την λαβίδα. Έχω στο φορητό φαρμακ…» Ο Ντοκ ξανάκλεισε
τα μάτια απ την κούραση.»

«Όχι τώρα Ντοκ είπαμε» είπε ο Λοχίας
και του έδωσε ένα πιο δυνατό χαστούκι.

«Α…εεε..ναι..όχι τώρα..» και άνοιξε
τα μάτια του.

Ο Λοχίας δεν είχε ξαναπιάσει νυστέρι
στη ζωή του. Ότι ήταν τα ήξερε απ’ αυτά που είχε δει ή ακούσει από άλλους.
Έκανε μια τομή και βρήκε σχετικά εύκολα την σφαίρα. Ήταν δίπλα σε μια αρτηρία,
την πρόσθια κνημιαία όπως έμαθε απ’ τον ίδιο το Ντοκ πιο μετά.

Έβγαλε τη σφαίρα και μετά χωρίς να
καθυστερήσει άρχισε να ράβει το τραύμα.

«Ούτε γιατρός να ήσουν» είπε ο Ντοκ.

Ο Λοχίας κοίταξε το πρόσωπο του Ντοκ
έμοιαζε καλύτερα.

Οι υπόλοιποι είχαν κατέβει από τον
τρίτο όροφο και έδιναν το χέρι τους στον τραυματία σύντροφό τους.

«Έλα, τίποτα δεν έχεις, θα ζήσεις»
του έλεγαν πειραχτικά»

Κάποιος άλλος του έλεγε αστεία για να
του ανυψώσει το ηθικό και ένας άλλος του έλεγε «Να δεις εμείς σε ποιο σημείο θα
κάνουμε τους Γερμανούς να πονέσουν.»

Σ’ αυτό το τελευταίο όλοι έσκασαν στα
γέλια.

Ο Λοχίας γελούσε και αυτός μα μετά
από λίγο σοβάρεψε.

«Εντάξει τα αστεία, όμως έχουμε
κάποιους Ναζί να καθαρίσουμε.» Το είχε πει με ένα βλοσυρό ύφος.

Όλοι κατάλαβαν ότι έπρεπε να κάνουν
ησυχία να ακούσουν.

«Θα τρέξουμε γρήγορα απ’ την δεξιά
πλευρά του Δημαρχείου που είναι τυφλή από παράθυρα. Θα πιάσουμε κολλητά τον
τοίχο και θα μπούμε όλοι μαζί απ’ την είσοδο. Θα είναι σίγουρα αφύλακτη, μιας
οι εχθροί μας και είναι λίγοι και δε θα έχουν την πολυτέλεια να βάζουν ειδικές
σκοπιές.»

Άκουγαν όλοι πράγματι πολύ προσεχτικά
το σχέδιο. Ο Κίρμπυ θα έμενε στο σπίτι με τον Ντοκ να τον φροντίζει.

Κάποιος πρότεινε να περιμένουν μέχρι
τη νύχτα για να κάνουν όλη αυτή την επιχείρηση αλλά ο Λοχίας είπε δεν είχαν την
πολυτέλεια του χρόνου. Μπορεί να είχαν κάποιο ασύρματο μες στο Δημαρχείο και να
καλούσαν από στιγμή σε στιγμή ενισχύσεις.

Το σχέδιο έγινε όπως είπε ο Λοχίας.
Πράγματι στην είσοδο δεν βρήκαν κάποιον να φυλάει σκοπιά ούτε και στις σκάλες.

Ανέβηκαν όλοι με χωρίς να κάνουν
θόρυβο. Δεν έπρεπε να χαθεί ο αιφνιδιασμός.

Έφτασαν στον τρίτο όροφο ο Λοχίας
μπήκε σε μια μεγάλη  σάλα που ήταν
συγκεντρωμένοι όλοι οι Ναζί.

Ο Σώντερς του είδε  που είχαν ξαφνιαστεί. Πίσω από τον Σώντερς
ερχόντουσαν ο Λίτλτζων και Τζέικ. Ένα Γερμανός πήγε να βγάλει το πιστόλι του
απ’ τη θήκη του. Ο Λίτλτζων το είδε και τον πυροβόλησε. Αμέσως μετά επικράτησε
πανδαιμόνιο. Οι πυροβολισμοί έπεσαν βροχή και απ’ τις δύο πλευρές. Όταν
τελείωσαν όλοι οι Ναζί εκτός από έναν ήταν νεκροί. Αυτός που ζούσε ήταν ένας
Γερμανός Λοχίας. Το καλοξυρισμένο πρόσωπό του έδειχνε μια αντίθεση με το
κουρασμένο ψυχικό του σθένος. Ο Γερμανός Λοχίας δεν μπορούσε πλέον να κάνει
τίποτα. Έριξε το όπλο του και παραδόθηκε. Πέταξε απογοητευμένος το κράνος του
κατάχαμα και φάνηκαν τα ξανθά μαλλιά του.

Ο λόχος του Σώντερς είχε άλλη μια
νίκη κατέβηκαν τις σκάλες με τον αιχμάλωτο. Λες και συνειδητοποίησε πως ήταν
ταγμένος στη λάθος πλευρά ο Γερμάνος είδε σε μια στιγμή κατάχαμα μια σημαία με
την Σβάστικα. Την κοίταξε γεμάτος θυμό αλλά και θλίψη. Την έφτυσε.

Όταν βγήκαν απ’ το δημαρχείο, ο
Σώντερς είδε απ’ την απέναντι πλευρά τον Ντοκ να τους χαιρετάει χαρούμενα
όρθιος.

Κούτσαινε και τους φώναζε. «Ο
Λίτλτζων βρήκε έναν ασύρματο. Σε λίγο θα έρθουν δυνάμεις μας εδώ».

Αυτά ήταν πολύ καλά νέα.

Ο κόσμος στην κωμόπολη πρέπει να το
άκουσε αυτό και δειλά – δειλά έβγαιναν όλοι στους δρόμους να γιορτάσουν.

Ο Σώντερς είδε μια μισοσκισμένη
γαλλική σημαία στην μέση του δρόμου και την έστησε όρθια.

Οι Γάλλοι ενθουσιάστηκαν!!!
Γυναίκες,  παιδιά, γέροι, νέοι, όλοι ήταν
στους δρόμους και με δάκρυα στα μάτια φώναζαν όλοι μαζί:

«Vive
la liberté, Vive la liberté»

Πολλοί έβγαλαν Γαλλικές σημαίες και
τις κυμάτιζαν χαρούμενα στις στέγες των σπιτιών.

Ο Σώντερς είπε στον Τζέικ «Γι ‘αυτό
πολεμάμε Τζέικ. Για το ιδανικό της Ελευθερίας. Κοίτα το στα χαμόγελα αυτών των
ανθρώπων!!! Πες μου πόσο μεγάλο είναι αυτό το ιδανικό.»

Ο Τζέικ είπα χαρούμενα «Δεν
περιγράφεται η μεγαλοσύνη του, Λοχία, δεν περιγράφεται…»

 

ΤΕΛΟΣ

 

 

 

 

 

(εμπνευσμένο
από την σειρά
Combat
)


Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to ΛΟΧΙΑΣ ΣΩΝΤΕΡΣ-ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

  1. Ο/Η Αλέξανδρος λέει:

    καλημέρα … καλή συνέχεια

  2. Ο/Η Contessa's λέει:

    Μωρέ μπράβο σου βρε Μάριε!!!!! Πού τη θυμήθηκες αυτή τη θρυλική σειρά; Την παρακολουθούσα μανιωδώς, σαν πιτσιρίκα, στην Αθήνα που μέναμε στο πατρικό μου και σε ασπρόμαυρη τηλεόραση…..Ο λοχίας Σόντερς ήταν το ίνδαλμά μου (τότε) και παρά την πολύ μικρή ηλικία μου, μπορούσα να καταλάβω πολλά…..Η ιστορία που περιγράφεις είναι εξαιρετική…..συγχαρητήρια φιλαράκι!!!!! Αν ζούσε ο Βικ Μόροου θα ήταν περήφανος για σένα…..κρίμα, γιατί "έφυγε" πολύ νωρίς…. Καλημέρα!!!! :))

  3. Ο/Η MARIA λέει:

    εισαι απιστευτος βρε ,,μπραβοοοοοσε φιλω ,,,,

  4. Ο/Η yannidakis λέει:

    υπεροχη ιστορια. Δε δειχνει απλα τη νικη των καλων επι των κακων, αλλα και το νοημα της.Ο πολεμος εχει παντα σκληρες εικονες & παντα συγκλονιστικα απροοπτα, αν υπαρχει ομως εστω και μια μαχη που τελεινωνει με νικη. τα χαμογελα και η ψυχολογια ειναι τα κυριοτερα.Μπραβο Μαριε :[

  5. Ο/Η Thanasis- λέει:

    Αχ βρε Μάριε….Οι Αμερικάνοι ΠΟΤΕ δεν πολέμησαν για την ελευθερία των …Εθνών αλλά για την καταδυνάστευση των μαζών. Ήσαν βέβαια πιο …."μάγκες" από τους Γερμανούς αλλά και απ\’ όλους τους ΄άρπαγες και κατακτητές όλης της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτή η σειρά που "έφτιαχνε" τους πιτσιρικάδες την εποχή της χούντας ,απλώς ήταν μια σειρά επισοδίων που ανταποκρινόταν στις πραγματικές συνθήκες κατά 40%!!!Σε κανένα πόλεμο δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Σε όλους τους πολέμους απλώς υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Γιατί αν κρίνεις με ορθολογισμό ΚΑΚΟΙ είναι όλοι όσοι σέρνουν τον ανθό της νειότης να ξεματώσει για χάρη των ….βιομηχάνων και των εμπόρων που θα πλουτίσουν μετά την λήξη του!!!!!Εκτός από τον Εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο όλοι οι άλλοι είναι πόλεμοι …."εξειδικευμένου συμφέροντος"!!!!

  6. Ο/Η Mάριος λέει:

    Γειά σας φίλοι μου.Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.Θανάση τέχνη κάνω εδω.Μη το μπερδεύεις με την πραγματικότητα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.